تغييرات حادث شده بر شرايط جوّي طي يكي دو دهه گذشته مبين اين نكته است كه اقليم در حال تغيير است. مهم‌تر اينكه پژوهش‌هاي علمي بر روي روند‌هاي اقليمي و عكس‌العمل زمين طي 150 سال گذشته، نشان مي‌دهد كه در حال حاضر شتاب تغييرات سريعتر از دوره‌هاي تاريخي گذشته است. بدون شك طي قرن بيستم، بشر از طريق ايجاد گازهاي گلخانه‌اي بر اقليم زمين تأثير زيادي گذاشته است. چنانچه توليد گازهاي گلخانه‌اي به همين روال ادامه يابد حيات در روي كره زمين به شدت تغيير خواهد كرد. پايداري حيات زمين، يعني سامانه حمايتي، اكنون مورد سئوال است.

علم پيش‌بيني‌‌‌هاي هواشناسي طي چند دهه گذشته پيشرفت زيادي داشته است. مدل‌هاي جديد و دقيق‌تر،  همراه با تعداد زيادي بازخورد‌ها مورد استفاده قرار مي‌گيرند. با اين حال، وجود عدم اطمينان در مدل‌هاي عددي جاري، پيش‌بيني اقليم را خنثي مي‌كند. مهم‌ترين اين موارد، پيش‌بيني رفتار انسان‌ها مي‌باشد. تغيير اقليم ممكن است بر امنيت غذائي جهاني با تغيير الگوي فعلي آب موجود و بهره‌وري كشاورزي از طريق پديده‌هاي زير، تأثير‌گذار باشد:

مناطق زير در مقابل تغيير اقليم متأثر خواهند بود:

  -           مناطق واقع در عرض  جغرافيائي كم درآمد، بيشترين تأثير‌پذيري را خواهند داشت؛

 -            به‌ نظر مي‌رسد كه مناطق خشك تا نيمه‌خشك در مقابل تغيير اقليم، دچار بيشترين آسيب ‌خواهند شد.

چگونه مي‌توان كشاورزي را با اينگونه تغييرات تطبيق داد؟

-            سازگاري فنآوري، از قبيل بهبود عمليات آبياري، رهيافت‌هاي مديريت تقاضا، توسعه منابع آب غير‌متعارف، و نوآوري فنآوري؛

-            سازگاري فنون كشاورزي، از قبيل استفاده از الگوي كشت متناوب، روش‌هاي حاصلخيزي و رطوبت خاك؛

-            سياست‌هاي كشاورزي دولت‌ها، از قبيل پيشبرد سياست بيمه كشاورزي، اتخاذ سياست‌هاي تخصيص آب  و غيره؛

از مؤلفين دعوت مي‌شود در رابطه با  موارد مرتبط به تغيير اقليم و امنيت غذايي، مقالات خود را به دبيرخانه سمپوزيوم ارسال نمايند.

آبياري براي امنيت غذايي و رشد اقتصادي جهان حياتي است. شكاف عميق بين عملكرد مطلوب و واقعي، پايداري كشاورزي آبي را تهديد مي‌نمايد. چالش‌ها براي افزايش بهره‌وري سامانه‌هاي آبياري، كشور‌ها را وادار به تفكر درباره راهبرد‌هاي جديد نموده است. بنابراين‌، درك صحيح خدمات آبياري موجود و اقدام براي گزينه‌هاي مدرن‌سازي امري ضروري به نظر مي‌رسد. تعريف مدرن‌سازي عبارت است از  «فرآيند ارتقاء مديريتي و فني طرح‌هاي آبياري با هدف بهبود استفاده از منابع (نيروي كار، آب، علم اقتصاد، محيط‌زيست) و خدمات تأمين آب براي مزارع؛ يا عبور از تأمين آب آبياري خدمت‌گرا به عرضه‌گرا» [فائو]. تاكيد فعلي بر سياست ارتقاي مديريتي و فني آبياري شامل چند استنباط مهم مي‌گردد:

سازمان‌هاي متولي آب كشور‌ها بايد وظيفه اصلي ارائه خدمات آبياري خود را به توليد كشاورزي مرتبط سازند، همچنين تقاضا و مصارف آب را با ساير آب‌بران در سطح حوضه آبريز يكپارچه سازند. ارتقاي اصولي تأمين آب و جريان‌ها در سراسر اراضي آبخور و همچنين گردش آب زيرزميني در لايه‌هاي آبدار منجر به تصميم‌گيري‌هاي آگاهانه استفاده از آب كشاورزي و كاربري مجدد آن خواهد شد.

شركت يا سازمان مربوطه علاقمندند نحوه اداره امور سامانه تأمين آب و سامانه‌هاي آبياري مزارع را بدانند. به‌منظور تبادل دانش و پژوهش‌هاي بهنگام مدرن‌سازي طرح‌هاي آبياري و آب كشاورزي، از مؤلفين دعوت مي‌شود مقالات مرتبط به عنوان مذكور را با توجه به چند جنبه پيشنهادي مورد نظر به شرح زير ارائه نمايند:

-            ويژگي‌هاي سازماني و جنبه‌هاي مالي؛

-            جنبه‌هاي حقوقي و سياست‌گذاري؛

-            مدرن‌سازي زير‌بنايي؛

-            استفاده از سامانه‌ اطلاعات جغرافيايي و سنجش از دور براي بهره‌برداري سامانه‌هاي آبياري؛

-            پايش، ارزشيابي، و عملكرد؛

-            تجهيز سامانه‌هاي آبياري به دستگاه‌هاي خودكار به‌ منظور بهره‌برداري بهتر؛

-       بكارگيري فنون و اصول اداري پيشرفته (فنون پيشرفته روش‌هاي گردآوري داده‌هاي مرتبط به محصولات، مساحت‌ زمين‌هاي زيركشت، نياز‌هاي آبياري، ابزار اندازه‌گيري دبي و آب‌بها)؛

-            ارائه ايده‌هاي جديد به‌ منظور ارتقاي خدمات آبياري؛

-            ظرفيت‌سازي؛

-            جنبه‌هاي زيست‌محيطي.

طي 5000 سال گذشته توسعه جوامع بشري به‌ ويژه در مناطق خشك و نيمه‌خشك با مسائل مديريت آب ارتباط تنگاتنگ داشته‌ است. نياز‌ها موجب تصميم‌گيري و شكل‌گيري جوامع و ساختارهاي مربوطه شده‌اند. طي قرن‌ها، سامانه‌ها و روش‌هايي كه تحت اين شرايط مورد استفاده قرار‌گرفته‌اند، پايداري خود را حفظ نموده‌اند. امروزه، بقاياي ساختار و دانش روش‌هاي‌ سنتي نه تنها از نظر تاريخي و باستان‌شناسي جالب است بلكه قادر به حل مسائل جاري نيز ‌مي‌باشد.

در تعداد زيادي از مناطق جهان، مديريت مدرن آب بايد جوابگوي دو مسئله ويژه باشد. مسئله اول، تغيير اقليم و مسئله ديگر رشد جمعيت بعلاوه انتظار سطح زندگي بالاتر اين مناطق است كه منجر به افزايش روزافزون تقاضاي آب شده است. در اين رابطه، روش‌هاي سنتي مناطق روستائي، در مقايسه با فنآوري مدرن از مزاياي زير برخوردارند:

-       پايداري اين روش‌ها بر اساس تجربه طولاني بكارگيري آنها پيشتر به اثبات رسيده است.  ولي بواسطه فن سالاري و تغييرات اجتماعي به فراموشي سپرده‌ شده‌اند.

-            روش‌هاي مذكور معمولاً با ابزار ساده و بومي موجود قابل اجرا مي‌باشند.

-       در صورت لزوم پس از آموزش، كارگران ماهر و افراد محلي شايستگي بكارگيري روش‌ها را احراز مي‌نمايند و سپس خودشان زيرساخت‌ها را نگهداري مي‌كنند.

-             آنها در مصرف انرژي اوليه خيلي صرفه‌جو هستند، انرژي‌هاي تجديد‌پذير را مورد استفاده قرار مي‌دهند و در نتيجه با اقليم سازگارند.

-             طبق تحليل قابليت سودآوري روش‌هاي سنتي در مناطق توسعه نيافته با جمعيت پراكنده، مزاياي بيشتري از روش‌هاي مدرن دارند.

-             مردم محلي با خود باوري دركاري فعاليت مي‌نمايند كه مي‌توانند احساس ارزش و ابراز وجود نمايند.

-             چنانچه آثر به‌ جاي مانده موجود يكپارچه‌ شوند، محفوظ‌تر مي‌مانند و نحوه كار آنها ديدني‌تر خواهد شد.

-       تأسيسات در حال بهره‌برداري براي جهانگردان جالب‌تر است. صنعت جهانگردي مناسب مي‌تواند منبع درآمد ديگري براي اينگونه مناطق باشد.

-       روش‌هاي قديمي اغلب براي اكوسيستم‌ طبيعي مناسب‌تر هستند. از اين رو، استفاده افراطي از منابع موجود معمولاً غيرممكن‌ مي‌باشد (بعنوان مثال، برخلاف پمپ‌هاي الكتريكي، ابزار قديمي آب زيرزميني را در حد عرضه طبيعي مي‌توانند بالا بياورند).

-       با كمك سامانه‌هاي مدرن، روش‌هاي نوين مي‌توانند چشم‌انداز‌هاي جديدي را ارائه نمايند (بعنوان مثال، در زمينه آبياري، بالا آوردن و استحصال آب با روش آبياري قطره‌اي).

اين سمينار تمام جنبه‌هاي اجرائي روش‌هاي سنتي را بر اساس محور‌هاي زير در قالب سامانه‌هاي مدرن مديريت آب پوشش خواهد داد:

--            شرايط ساختاري و اجتماعي؛

--            امكانات بازسازي، و تلفيق مجدد؛

--            نگهداري؛

--            منافع و محدوديت‌ها.

مثال‌ها و انواع موارد مطالعاتي مناسب در سمينار بگونه‌اي ارائه شود تا امكان فراگيري درس‌هايي از روش‌هاي سنتي فراهم آيد.